Kolczyki w przeszłości

Moda na ozdabianie ciała poprzez kolczyki czy tatuaże sięga czasów pradawnych. Chociaż dzisiaj stanowi raczej wyraz buntu czy próbę podkreślenia cech własnego charakteru, dawniej wiązała się z czymś zupełnie innym. Bardzo dawno temu w Egipcie przekłuwanie ciała było niejako obowiązkiem wyższych warstw społeczeństwa. Podkreśleniem pozycji faraona i jego najbliższych był kolczyk w pępku. Takiego sposobu ozdabiania ciała zabraniano ogółowi, a nieposłusznych karano nawet śmiercią. W Imperium Rzymskim posiadanie kolczyka oznaczało najczęściej przynależność do ludzi bogatych. Oprócz tego wojownicy podkreślali w ten sposób swoją rolę, a także siłę i gotowość do walki. Co ciekawe, z biegiem czasu, oznaczano w Rzymie kolczykami tych, którzy popełnili jakiekolwiek wykroczenie przeciw prawu. Kolczykowanie ciała rozpowszechniło się także w kręgach starożytnych Majów i Azteków. Panowało tam przekonanie, iż posiadany kolczyk w języku czy też kolczyk w pępku stanowi niejaką ofiarę składaną bóstwu. Na taki zabieg decydowali się kapłani o wysokiej pozycji, aby jeszcze bardziej zbliżyć się do bogów. Plemionom zamieszkującym dawnymi czasy Amerykę dodawał zaś kolczyk odwagi w starciu z wrogiem. W Afryce z kolei posiadanie go łączyło się przynależnością do wyższej warstwy społecznej. O modzie na kolczykowanie ciała, czyli tak zwany piercing, wspomniano także w Starym Testamencie. Różnorodne ozdoby do ciała jak na przykład interpretowano tam jako podkreślanie swego piękna czy zamożności, stąd też często wręczano je często jako prezent z okazji ślubu czy urodzin. Trudno tam natomiast znaleźc informacje o takim rodzaju ozdoby jak kolczyk w pępku. Z biegiem czasu jednak w kulturze chrześcijańskiej zapanował przesąd, iż moda na kolczyki wywodzi się z tradycji pogańskich, efektem czego był spadek liczby chętnych na przyozdabianie w ten sposób ciała. Powrót do dawnych obyczajów nastąpił, głównie za sprawą żeglarzy, w czasach elżbietańskich, pod koniec XVI wieku. W końcu XIX wieku zaś zapanowała moda na kolczyk w pępku, czy nawet częściej w intymnych częściach ciała, na terenie Wielkiej Brytanii. Dotyczyło to wówczas w dużej mierze arystokracji. Ze zdwojoną siłą moda na kolczykowanie ciała powróciła dopiero w latach siedemdziesiątych XX wieku na terenie Stanów Zjednoczonych Ameryki. Dotyczyło to najczęściej kolczyków w nosie, uszach, w brwiach czy na języku. Później zaś coraz więcej osób, głównie kobiet, decydowało się na kolczyk w pępku. Szczyt tej mody przypadł na koniec XX wieku. Działo się tak za sprawą gwiazd muzyki czy modelek, które w ten sposób ozdabiały ciało, próbując zwrócić uwagę na brzuch za pomocą błyszczących kamyczków. Wyrażały też tym samym buntowniczą naturę. Dzisiaj mało kogo już zadziwiają kolczyki w najróżniejszych miejscach ciała, w tym też kolczyk w pępku. Traktuje się je zwykle jako podkreślenie niezależności i oryginalności osoby, która je posiada. Czasem też kolczyki wiążą się z przynależnością do różnych subkultur. Zmieniły się zatem niewątpliwie powody zakładania kolczyków, w porównaniu z dawnymi czasami.

You may also like...